Azalie i rododendrony już powoli przekwitają. Jest to jedyny optymalnie najlepszy czas na ich przycinanie i korygowanie pokroju. Cięcia należy dokładnie przeprowadzić w miejscach na stykach pędów a w żadnym wypadku w połowie gałązki. Nie może to być też drastyczne przycinanie, bowiem roślina będzie na wiosnę słabo kwitnąć.
Jednak warto co roku parę gałązek przyciąć, bowiem zarówno azalia jak i rododendron zyskuje gęstszy pokrój i w rezultacie mamy pożądaną wielkość.
Nie zapomnijcie też o osuwaniu przekwitniętych kwiatostanów. Pomaga to nowym pędom we wzroście i nie osłabia rośliny.
Również w tym czasie nawożę drugi raz rośliny, ponieważ na kwitnienie zostaje zużyty duży zapas pokarmu i wskazane jest drugie lekkie nawożenie, żeby rośliny miały siłę do zawiązania nowych pąków kwiatowych. To również gwarancja obfitego kwitnienia na przyszłą wiosnę.
Już wcześniej wspominałam, że rododendrony i azalie należą do jednej rodziny. Jednak to azalie są dużo łatwiejsze w uprawie i łatwiej znoszą nasze błędy popełnione przy sadzeniu, czy w uprawie. Lepiej też znoszą marniejszą glebę niż rododendrony. Rozróżniamy azalie wielkokwiatowe (wysokie, rozgałęzione), japońskie (niziutkie do 30 cm), pontyjskie (wysokie strzeliste).
Sadzimy je podobnie jak wszystkie wrzosowate w kwaśnym torfie wysokim zmieszanym z naszą ziemią ogrodową. Jeśli mamy glinę, można dodać trochę piasku, żeby rozluźnić ziemię.
Wiosną nawozimy siarczanem amonu lub specjalnym nawozem do wrzosowatych.
Myślę, że dla mniej wprawnych ogrodników to dobry moment, żeby sobie zafundować ferie kolorów w ogrodzie.
Azalie i rododendrony pochodzą z jednej rodziny wrzosowatych. Uprawa ich nie jest łatwa, ale jeżeli dobrze zaczniemy to mamy szanse na piękne kwitnienia przez lata.
Podstawa to sadzenie. Do posadzenia różanecznika musimy przygotować torf wysoki i najlepiej jeszcze korę sosnową. Dół należy wykopać dość obszerny (obowiązkowo, jeżeli mamy w ogrodzie glinę).
Mieszanka kory i torfu musi dobrze zmieszana z naszym ogrodowym podłożem, żeby roślina nie rosła w obcym podłożu. Jeżeli korzenie dojdą do naszej ziemi, to roślina zmarnieje i będzie słabo kwitnąć. Dodatkowo co parę lat należy rozsypać torf w obrębie korony różanecznika i zmieszać go z naszą ziemią. To dobry zabieg, żeby użyźnić ziemię, gdzie rozwijają się młode korzenie. Azalie i rododendrony należy na wiosnę nawozić specjalnym nawozem do wrzosowatych, a można też zakwasić ziemię siarczanem amonu. Ja jednak mam swoją prostszą metodę. Stosuję powszechną Azofoskę i siarczan amonu. Jedno działa na liście, drugie pomaga dobrze zawiązywać pąki, bowiem Rodonki lubią kwaśne podłoże.
Różaneczniki często łapią choroby grzybowe zwłaszcza jeżeli posadzimy je za głęboko i na podmokłym terenie. Najlepiej sadzić je na lekkim wzniesieniu (ok 10 -15 cm), dobrze na koniec obsypać korą.
Muszę tez wspomnieć, że przed posadzeniem dobrze jest wsadzić roślinę z doniczką do wiaderka z wodą i namoczyć ją a następnie roztrzepać troszkę delikatnie bryłę korzeniową. Wtedy szybciej roślina łapie kontakt z podłożem. W dziurze zaś dobrze jest zrobić ciaparkę z wodą, żeby nasza mieszanka lepiej oblepiła korzenie. Potem roślinę zostawiamy w spokoju i nie podlewamy nadmiernie. Tak posadzona nie wymaga już naszej gorliwości.
Na wiosnę dobrze jest zrobić profilaktyczny oprysk, jeśli nasza roślina w poprzednim roku już złapała grzyba.
Dużym utrapieniem w hodowli są opuchlaki. Ciężko je zwalczyć bez chemii. Jedynym znanym sposobem ekologicznym jest stosowanie nicieni. Chrząszcze zostawiają charakterystyczne wżery na liściach, więc bez trudu to zdiagnozujemy. Mimo tylu trudów warto mieć rododendrony w ogrodzie.
Dużo łatwiejsze w uprawie są azalie, ale o tym innym razem.
